చెప్పేవన్నీ జీవిత సత్యాలే (కవిత)–వెంకటేశ్వరరావు కట్టూరి
ఓ నిత్య గాయాల నెలవంకా నేనో పిరికివాణ్ణి నీలాగా ప్రేమించడం చేతకాని వాణ్ణి గుండెకు గాయం చేయని చోట కొన్నాళ్ళైనా జీవించు నీ కోసం మనసు మండలమంతా వెతికాను ‘నిన్నొకసారి చూస్తే చాలు ఆ కళ్ళు అలా మూసుకుపోతాయి’ ఒక పరిమళ కాలం బ్రతికే పూవునైనా బావుండేది క్షణ కాలం రాలిపోయేవాడిని నా తెలి వెన్నెల … Continue reading →
