సూక్ష్మ దృష్టి తొడ కవి సృష్టించు కవిత జన హితము కోరు అక్షర కూర్పు కవిత ఛందోబద్ద నియమం గల పద్య కవిత ప్రకృతి మేలు కోరు ప్రకృతి కవిత భావ ప్రసరణ చేయు భావకవిత భావలను తర్కించు  విమర్శ కవిత జనులకు ప్రేమ పంచు ప్రేమ కవిత ఊహలో విహరించు కాల్పనాత్మక కవిత సుకుమార … Continue reading →

        అమ్మ ఒడిని తలపించే! “అ”కారం… తొలితెలుగు”నుడి”కారం అదెలే మమతల సాకారం. అచ్చులు, హల్లులు, ఉభయాక్షరాలు వెరసి, యాబదిఆరు అక్షరాలు తెల్గువాడి,జీవ నాడులు. అరువదినాల్గు!కళలకు కాణాచి. తెలుగే!సంప్రదాయాల వారణాసి. నాడు! దేశభాషలందు!తెలుగు”లెస్స”ని కొనియాడిన వైభవం!ఆ,అనుభవం మళ్ళీ,మళ్ళీ,నా! మదిని తాకాలి. గతమెంతో “ఘన”కీర్తని కాదోయ్.. వర్తమానం,నవ్వభవ్వ వసంతమై, గడప,గడపకు,గుండె గుండెకు.. తెలుగే వెలుగుల … Continue reading →

        పనికి పండగ లేదని కాలెండర్‌లో “ఎరుపు రంగు” కష్టానికి మాత్రమే ఎందుకు శ్రమ నడిచే ప్రతి రోజు పండగే.!! శ్రమకు సెలవు లేదు సూర్యుడి ముందు లేచి నక్షత్రాల కింద పడుకునే వాళ్ల జీవితమే నిరంతర యజ్ఞం.!! చేతుల మీద మట్టీ నుదిటిపై చెమట ఇవే వారి పతకాలు వీటితోనే … Continue reading →

తరాలు తరిగే కొద్దే ప్రస్తుతమే నిజమని నమ్ముతుంది నేటి…తరం నవతరం పెరిగేకొద్ది తెల్లదొరలు పెట్టిన బాధలు భరతమాత 200 సం!!లు స్వేచ్ఛకోసం పడ్డ పురిటి నొప్పులు మర్చి పోయింది ఈ…తరం కాలం కాలిపోతున్న కొద్ది పాఠాలలోని…చరిత్రకు మస్థిష్కాలలోని…నిజాలకు వక్రభాష్యాలు చెపుతుంది…ఈ తరం తొలినాళ్ళలో వేసిన అడుగులు తొలి మేథస్సులో…పడిన శ్రమను మరిచిపోతుంది…ఈ తరం ఆకలి సమస్యలు … Continue reading →

నా పల్లె ఆడపడుచుల పుస్తెలు ఎదపై మౌనంగా ఘోషిస్తున్నాయి భగ్గున మండే సర్పము లాంటి సారాతో విషము వంటి విస్కీతో నిత్య నిషాలో యాడ అంగడిలో నాట్యం చేస్తూ బొర్లుతున్నడని పెనిమిటి కోసం ఘోషిస్తున్నాయి కట్టుకున్న అర్ధాంగి జీవితానికి అర్థం లేకుండా కన్నబిడ్డలకు సమాజంలో విలువ లేకుండా చేస్తున్న పెనిమిటిని చూసి అరుచుకుంటే వీధీలో చులకన … Continue reading →