ఆమె తల్లితనాన్ని అపురూపంగా కడుపులో మోయక పోయి ఉంటే నువ్వయినా నేనయినా ఈ భూమ్మీద మొలిచే వాళ్ళమే కాదు ఆమె అక్కగా చెల్లెగా మనబతుకు మట్టి మీద అనుబంధాల బొమ్మరిల్లు కట్టకపోయి ఉంటే నువ్వయినా నేనయినా ఎర్రటి ఎండ చెట్టు మీది ఒంటరి పక్షులమయ్యేవాళ్ళం ఆమె మన అడుగులో అడుగు వేస్తూ సహచరిగా … Continue reading →
ఎన్ని తూటాలు పేలినా ఎన్ని దేహాలకు తూట్లు పొడిచినా ఆగదు భావజాలం! అదో నిరంతర ప్రవాహం అమృత ధార లా దూకుతుంది చేపలా ఎదురెక్కుతుంది అడవి బతికిందే ఆదివాసి చలువ జంతు మచ్చిక ఆదివాసి కి వెన్నతో పెట్టిన విద్య గుట్టలు కొండలు తొలిచిన పెట్టుబడి కన్ను అడవిపై పడింది … Continue reading →
భావి భారత పౌరులరా రేపటి తరపు నాయకులరా కల్లా కపటం ఎరుగని బాలలరా.. ఈ దేశపు విజ్ఞాన వెలుగు దివ్వులరా ప్రేమతో కలుపుకునిపోయే మనస్సులరా… ఈ శతాబ్దం మీదే భారత జాతిని వెలిగిస్తూ అజ్ఞాన అంధకారాన్ని ప్రారద్రోలుతూ.. సమాజానికి చైతన్య ప్రబోధం చేస్తూ ఉన్నత లక్ష్యాలను కలిగి మీ జీవితాలను నిర్మించుకోండి నేస్తాలు. -గంజి కుమార్ … Continue reading →
అడవులు ఖాళీ అవుతున్నాయని సంబర పడకోయి! చాపకింద నీరులా పల్లెల్లోకి పట్టణాల్లోకి పాకే బలం సిద్ధాంతానిది! ఎందరెందరో ఖతం అనుకున్నారు అఖాతంలోంచి పెల్లుబికింది ఎన్నోసార్లు ఆకలి అసంతృప్తి ఉన్నంతకాలం విప్లవం జనిస్తూనే వుంటుంది వ్యక్తుల కాలం మహా అయితే వందేళ్ళు కులమో మతమో రూపుమాపలేని సిద్ధాంతం సజీవం! వస్తుంటాయి పోతుంటాయి ఆటుపోట్లు అమాస పున్నమి కి … Continue reading →
నమ్మకమనేది బతుకు దుకాణంలో హృదయ తీరంలో దొరికే అతి విలువైన వస్తువు… నిజమనేది కళ్ళు మనసు లోతును ఈది చేరుకునే ఓ సురక్షిత ప్రమాణం… మనసు ఓ చీకటి గదిలో సంచరించే రహస్య సంచారి.. నచ్చిన రాకతో వెలిగే పచ్చని దీపం నచ్చడం అంటే మెచ్చుకోవడం కానే కాదు. తన మనసు పోలికలను జత చేసుకునే … Continue reading →
కొమ్ములు తిరిగిన గొర్రె ఒక్కతే ఆ నిర్మానుష్య పుర్రె దగ్గరే అయోమయంగా తిరుగాడుతోంది! ఒక ముఖం అద్దంలో చూసుకుంటోంది యుద్ధ వీరుడిలా రౌద్రపు కళ్ళు మానిన పాత గాయాలనే పదే పదే చూపుతోంది గొర్రె ఒంటరిగా పరుగులు తీస్తోందిప్పుడు ఒకటే గజ్జెల చప్పుడు ఆ స్థితిని కంటికి కట్టి పోతోంది ఆ వీరుడి కళ్ళు బైర్లు … Continue reading →
ఆమె మరణించింది ఆమె చేయని యుద్ధం లేదు ఇంటా బయటా పోరు తప్పలేదు తనతో తాను అతనితో తాను మనసు లేని మనుషుల్లో ప్రేమను వెతుక్కుంది దారిలో తారసపడ్డ వారిని నమ్మింది కల్మషమెరుగని ఆమె ప్రేమ వెనుకనున్న కాంక్షను పసిగట్టలేని హార్మోన్ల ఉరుకులు పరుగులు పెళ్ళి మంత్రానికి తనువు అర్పించింది పెళ్ళి తంతు దాటవేత లో … Continue reading →
జీవితం భారమయ్యాక, బతుకు పోరాటంలో రోజూ యాతనే! నిత్యం పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాక, కంటి ముందు జరిగేవన్నీ, కళ్ళు లేని కబోదిలా లోకం చూసీ చూడనట్టు సాగిపోతుంటే నే గొంతెత్తి అరిచినప్పుడు, అన్నీ పట్టించుకుంటున్నాడని నాపై నిందలేస్తారా? ఓ కళ్ళున్న కబోదులారా! కాస్తంత దృష్టిని ఇటువైపు మరల్చండి! మీ కల్లబొల్లి మాటలొద్దు! మీ కర్మ సిద్ధాంతం పాఠాలొద్దు! … Continue reading →
నా కలలు కల్లలై కూలిననాడు కలవరపడను…మరో కలకు ఆహ్వానం పలుకుతాను… నిరాశ..నిస్పృహలు ముంచెత్తినక్షణాన.. నీరసించిపోను..నన్ను నేను నిందించుకోను… తడబడక నిలబడి అడుగులు కదుపుతాను… అవహేళనలు..అవమానాలు… నా భావి కట్టడానికి పునాదులు… ప్రతి అపజయం నా విజయానికి ఓ మెట్టు.. ఆ నిచ్చెన నాకో ఆసరా… నిత్యం భుజం తడుతూ ఇచ్చే భరోసా… నా దృఢసంకల్పం నాలో … Continue reading →
నిన్ను నేను దేవులాడితే నన్ను నేనే యాదిమరిచా నిన్ను మిన్నగా సూడాలని నాకునేనే కూని అయిపోయా నాటినుండి నేటిదాకా మేటిగా ఒక్కరోజైనారాదే పేమనెంతో పదిలంగా పంచినా ఈసమంతయిన ఇసం పోదాయే గుండె నిండా బాధ ఒళ్ళు గుళ్లయిన తీరదాయే గళ్లలేసి పొగుజేస్తే చిల్లువడ్డ జీవునానికి అందదాయే ఒత్తుగా కట్టమెంతో బోత్తకట్టుకొని సేసినా బొచ్చెలింత పిడికెడైన గంజికి … Continue reading →
