తరాలు తరిగే కొద్దే ప్రస్తుతమే నిజమని నమ్ముతుంది నేటి…తరం నవతరం పెరిగేకొద్ది తెల్లదొరలు పెట్టిన బాధలు భరతమాత 200 సం!!లు స్వేచ్ఛకోసం పడ్డ పురిటి నొప్పులు మర్చి పోయింది ఈ…తరం కాలం కాలిపోతున్న కొద్ది పాఠాలలోని…చరిత్రకు మస్థిష్కాలలోని…నిజాలకు వక్రభాష్యాలు చెపుతుంది…ఈ తరం తొలినాళ్ళలో వేసిన అడుగులు తొలి మేథస్సులో…పడిన శ్రమను మరిచిపోతుంది…ఈ తరం ఆకలి సమస్యలు … Continue reading →

నమ్మకమనేది బతుకు దుకాణంలో హృదయ తీరంలో దొరికే అతి విలువైన వస్తువు… నిజమనేది కళ్ళు మనసు లోతును ఈది చేరుకునే ఓ సురక్షిత ప్రమాణం… మనసు ఓ చీకటి గదిలో సంచరించే రహస్య సంచారి.. నచ్చిన రాకతో వెలిగే పచ్చని దీపం నచ్చడం అంటే మెచ్చుకోవడం కానే కాదు. తన మనసు పోలికలను జత చేసుకునే … Continue reading →

జీవితం భారమయ్యాక, బతుకు పోరాటంలో రోజూ యాతనే! నిత్యం పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాక, కంటి ముందు జరిగేవన్నీ, కళ్ళు లేని కబోదిలా లోకం చూసీ చూడనట్టు సాగిపోతుంటే నే గొంతెత్తి అరిచినప్పుడు, అన్నీ పట్టించుకుంటున్నాడని నాపై నిందలేస్తారా? ఓ కళ్ళున్న కబోదులారా! కాస్తంత దృష్టిని ఇటువైపు మరల్చండి! మీ కల్లబొల్లి మాటలొద్దు! మీ కర్మ సిద్ధాంతం పాఠాలొద్దు! … Continue reading →

మనుషుల్ని మనుషులతో కలిపి  సమాజానికి అనుబంధాల  ఆమ్లజని ప్రవహింపజేసే రక్తనాళాలు కదా రహదారులంటే  కాళ్లను నమ్ముకున్నప్పుడు జీవాలను  చేరదీసి వాడుకున్నపుడు వేగ నిదాన సంయమనంతో ప్రాణమున్న కళ్ళు పరస్పర గమనాలను గౌరవించుకున్నాయి వికసించిన  బుద్ధిబలం అనాయాసపు యంత్రపరుగునిచ్చింది పరిగెత్తే కాలాన్ని  చేదుకొని నిలుపుకోవడానికే  ప్రాణంలేని గాలి తిత్తులమీద ప్రాణాలను పరుగెత్తిస్తున్న వాడా ప్రయాణపు  మిత హితాలను … Continue reading →

శవంతో ఎవరు మాట్లాడినా పర్వాలేదు గుప్పెడు కన్నీళ్ళు రాలిత్ చాలు అక్కడే ప్రేమ మొలుస్తుంది కొత్త సంభాషణలు పూస్తాయి. చావుపై ఎవరు అంజలి ఘటించినా చాలు మనసులో మబ్బులు క్రమ్ముతాయి మాటలు కురుస్తాయి మనుషులను తడుపుతాయి. కాల్చినా, పూడ్చినా నొప్పి, బాధ ఎరుగని జీవి పెదవుల వైపు ఆశగా చూస్తుంది. ఆఖరి చూపు వ్రాసే అంతిమ … Continue reading →